Bir zamanlar…

Bir zamanlar ben de çoğu insan gibi mutluydum. Arkadaşlarım, dostlarım vardı. Şimdilerde ise o eski dostlar hep kayboldu… Dertleşmek için aradığım, mesaj attığım arkadaşlarım bana meşgul olduklarını, benimle uğraşamayacaklarını söylüyorlar sanki hep. Dile getirmiyorlar ama tavırları hep bunu gösteriyor bana… Biraz üzülüyorum bu duruma… Kendimi yalnız hissediyorum bazen… Bilemiyorum kiminle konuşacağımı… Günde 50000 kelime konuşan bir varlık için bu durum çok can sıkıcı olabiliyor… Araya mesafe koyuyorum ben de.. Onlar uğraşsın biraz da.. Benim derdim değil, onları ilgilendiren bir şey yok… İnternete bu yüzden yazıyorum bunu.. Kimseye anlatamadım çünkü… Kime anlatayım ki? İnsanlar benden uzaklaşacaksa anlatmam daha iyi… Onlar alışverişe çıksın yemek yemeye çıksınlar benimle mesajlaşacak dahi vakitleri yokmuş anlaşılan. Ben de sizinle paylaşıyorum…

Neyse, kendi dertlerimle sizi de sıktıktan sonra artık ben de günlük rutinime döneyim…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s